مي دوني دلم برات تنگ شده ؛ نه نمي دوني .

مي دوني چند وقته تنهام گذاشتي ُ رفتي ؛ نه نمي دوني .

مي دوني زندگي روي سياهشو نثارم كرده ؛ نه نمي دوني .

مي دوني درياي تنم در نبودت كوير شده و ترك برداشته ؛ نه  نمي دوني .

نمي دوني ، نمي دوني زندگي چي به سرم آورده .

نمي دوني دلتنگي تو ، تو كه رفتي ، رفتي تا خوش باشي ، بيشتر از با من بودن ، چقدر برام

عذاب آور شده .

آخ كه چقدر بي اعتنايي ؛ نسبت به من ، نسبت به اطرافت ،

نسبت به هوايي كه تنفس مي كني .

آخ كه چقـدر بي رحمي ؛ كه منو ، تنها ، رها كردي ، توي سياه چاله هاي نفرت ، از توكه

نيستي ، تا دعا كني ابرها كنار برن و خورشيد با نورش ، گرماش ، زندگي رو بهار كنه .

آخه تو نمي دوني ، نا سلامتي من و تو با هم ما ميشيم ؛

كه رفتي تا تكُ تنها بمونم . از درد نبودت بميرم كنج خلوت ديوار اتاقم ، توي زندون خيالم .

گل من از تو چه پنهون دل من تنگه برا تو ، ولي نيستي تا

بگم غصه ها مو كه شكسته قلب خسته اَم كه مي گفتي گرماي وجودش گرماي تن توست .

نمي دونم شايد باز بيايي ، دوباره با خنده هاي ناز تو دل من آروم بگيره تو خيال .

شايدم رفته باشي و ديگه  نبينمت ، نبينمت  كنج  دنج  تنهاييم .