باغبان من باش

            چه نرم و لطيف ميرويد

              در جهان انديشه ام

             تنپوش آبي آرزوهايت!

                و چه بيقرارند

           در نوازش باد ،گيسوانت.

        گونه هايت ژرفاي آسماني است

        که بي هيچ ستاره تو را درخشيد.

                   و چه زلال

          چشمه هايي که تو را جوشيد

     و  پايدار ،زميني که از شهد لب 

             نرم و لطيف مي آيي

                 سبز و خرامان

        و چه آهسته بر مي فرازي

               رويش قامت ام را

         بر جنگل سبز ديدگانت.

              با غبان من باش!

       من آن نگاه سبز ياس سپيدم.

            رويشي بي دغدغه

         بر سنگ بوته هاي عقيق

         و گلوگاه فرياد يک غرور

      بر آواز هاي مغموم حنجره ات .

          بر آستان مخمل ديدگانت

               مرا فرياد کن

         و بر شمعداني گل هايت

                 مرا برويان

           و باغبان من باش .

                      اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

                                        دلت را براي عاشقي مي خواهم

      صدايت را براي شادابي مي شنوم

                       دستت را براي نـــــــــــوازش

                                        و  پايت را براي همراهي مي خواهم

       عطرت را براي مستي مي بويم

                       خيالت را براي پرواز مي خواهم

                                          و خودت را نيز براي پرستش