بنويس رو تن ِ کاغذ
که دلم گرفته امشب
بنويس غرق سکوتم
مث ِ ديشب ... مث ِ هرشب
بنويس رو سيم آخر
نت ِ فرياد ِ سکوت و
بنويس به جاي مرداب
اسم آزادي رود و
بنويس که بي تو خورشيد
ديگه پوشالي و سرده
بنويس که من ِ بي تو
مثل شمع ِ رو به مرگه
بنويس که زير ِ مهتاب
روشن ِ خاطره هامون
بنويس گرچه جداييم
ولي عاشق ِ دلامون
بنويس رو برگ ِ آخر
که يه روزي برميگردم
اين شبارو من به عشقت
تا سحر حوصله کردم

تنها دليل زندگيم با يه غمي دوست دارم

داغ دلم تازه مي شه اسمت و وقتي ميارم

وقتي تو نيستي چه کنم با اين دل بهونه گير

مگه نگفتم چشمات و از چشم من هيچ وقت نگير

حرف من و به دل نگير همش مال غريبيه

تو رفتي من غريب شدم چه دنياي عجيبيه

زود تر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه

ديوا خونمون پر از سايه و غصه و غمه

تحملي که تو دادي ديگه داره تموم ميشه

مگه نگفتي همه جا مال مني تو هميشه

دلم واست داره شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار

تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار

فکر نکي از راه دور دارم سفارش مي کنم

به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش مي کنم

يه شب تو پاييز که غمت سر به سر دل مي ذاره

منم همخون کسي که بيشتر از همه دوسد داره............

رز سرخی به او دادم رز زردی به من داد...

برای یک لحظه نا تمام قلبم از تپش افتاد.

با تعجب پرسیدم مگر از من متنفری ؟

گفت نه باور کن : ولی چون تو را واقعا دوست دارم.

نمیخواهم پس از انکه کام از من گرفتی .

برای پیدا کردن رز زردی زحمتی به خود هموار کنی.

دل مادر طبیعت به حال زارش سوخته بود

                           واز خاک وگل با چین شکنی چند .

                                                 پیراهنی دو رنگ برایش دوخته بو د