نگاهم کرد. به دستش دستبند گناه زده بودند. مجرم بود و محکوم گفتم: به کدامين گناه؟ گفت: زندگي! گفتم: جرمت؟ گفت: دلدادگي! گفتم: اتهام؟ گفت: سادگي! گفتم: يارت؟ گفت: بيگانگي! گفتم: ساکن؟ گفت: آوارگي! گفتم: دليل؟ گفت: ... ديوانگي! گفتم: سن و سال گفت: هر چند سالگي! گفتم: اين آه تو؟ گفت: دلسوختگي! گفتم سوز درون؟ گفت: دلباختگي! گفتم: ختم کلام؟ گفت: جان باختگي گفت: جانباختگي......................

روزگاريست كه من طالب ديدار توام فكر من باش در اين گوشه گرفتار توام گفته بودي كه طبيب دل بيماراني پس طبيب دل من باش كه بيمار توام اين سخن ها كه شنيدي همه از هجر و جفا بود انتظار دل خسته ز دلش مهر و وفا بود در پي رفتن تو غصه همي همدم من شد اي دريغا چه بگويم همه جا صلح و صفا بود خون چشمم كه براي تو دمي آب نباريد اين شنيد از لعل لبت كه دگر وقت كفي بود بي حد از پاي فتادم كه به دنبال تو گشتم هاجر از بهر دو جرعه گه ز مروه به صفا بود هرچه باريدم و دل را خبري زنده نگردان