من نمي خوام فكر كني كه عاشقيم يه حرفه

                                              يه كم اگه نباشي آب مي شه ، مثل برفه

                                                دلم مي خواد بدوني دلم مثل يه درياست

                                          به وسعت نگاهت ، عميق و خيس و ژرفه

نقاش ِ واژه ها شدم ، تو را چه ماه مي کشم  

چشمم در انتظار تو تار شد نیامدی

سالی گذشت  باز بهار شد نیامدی

بعدازتوسال هاست هنوزهم نشسته ام

داغت به دل هزار هزار شد نیامدی

كاش مـي شـد در كنـارت      عاشـق و ديوانـه بـودن
  بـا دل مســت و خرابـت      همدل وهـم خانـه بـودن
  كاش مـي شـد در خيالـم      خـواب ورويـاي توديـدن
  در دل شـب مسـت بــودن      چشـم زيبـاي تـو ديـدن
  كاش مـي شـد از نگاهـت      پل بـه دنيـاي دلـت زد
  مست چشمـان تـو بـود و      بوسـه نـا غافلــت زد

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم
از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز
نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست
اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشمای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری
غصه نخور مسافر بازم می آی به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره