مـيتوني غزل غزل تــرانه بــاشي

                                          مي توني يه شعر عاشقانه باشي

بـراي شــكستن بـغـض تــــرانـم 

                                          مي توني تو بهترين بهانه باشي

مي توني بغل بغل ستاره باشي

                                          مي توني يه خنده دوباره باشي

واسه گريه هاي معصوم شقايق

                                          مي توني تو آخرين اشاره باشي

مي توني به صافي يه شيشه باشي

                                         مي توني آرزوي هميشه باشي

واســه شـكفتن گـل روي شـاخه

                                 مي توني يه ساق و برگ و ريشه باشي

                                            عشقولانه

 خسته ام از زندگی ازسوز و ساز /خسته ام از سوز درد انتظار /و چه دنیای پر از شور وشریست /مردمانش را نقاب دیگریست /عشق می دزدی خرابت میکنند /دوست می داری جوابت میکنند /خسته ام........

دلم به پنجرهء باز ، اعتماد نداشت

به اصل آبي آواز ، اعتماد نداشت

هزار بار شکست و دوباره عاشق شد

ولي دريغ به اعجاز ، اعتماد نداشت

تمام عمر به پايان عشق انديشيد

چرا که هيچ به آغاز ، اعتماد نداشت

اگر چه دار و ندارش، ترانه بود و سرود

ولي به طبع غزلساز ، اعتماد نداشت

تمام عمر ، درون قفس ، نفس ميزد

پرنده اي که به پرواز ، اعتماد نداشت

وقتي قلبت خسته و دلت گرفته است

وقتي در آسمان ابري نيست که باران ببارد

وقتي جوانه اي نيست تا ازعمق خاکهاي بي جان برويد

وقتي غمي، گلويت را چنگ مي زند

وقتي گونه هايت با جويبار خنک اشکهايت، تر مي شود

وقتي امواج بي پايان درياي غم،

آرامتر از هميشه خود را به ساحل مي مالند

وقتي سرخي شفق از هميشه خونين تر است

وقتي آسمان فلق بي روح و خسته است

وقتي گام هاي لرزانت،از هميشه بي هدف تر است

وقتي ديگر توان دويدن و فرياد کشيدن در تو نيست

و تنها زمزمه اي آرام بخش و لطيف،

از اعماق وجودت به گوش مي رسد...

در همين نزديکي خداست...